Pałac Kukurydzy

 Kto by pomyślał, że takie rzeczy przyjdą człowiekowi do głowy. Poczytajcie! 

Jedyny na świecie Pałac Kukurydzy (World’s Only Corn Palace) jest najważniejszą atrakcją turystyczną miasta Mitchell. Każdego roku przyjeżdża tu około 500 000 turystów z całych Stanów Zjednoczonych, aby podziwiać wyjątkowe, zaprojektowane z niezwykłą pomysłowością kukurydziane mozaiki. Pierwszy Pałac Kukurydzy wzniesiono, aby pokazać światu, że Dakota Południowa ma sprzyjające warunki klimatyczne do rozwoju rolnictwa.

Osiem lat przed początkiem XX wieku, w 1892 roku, kiedy Mitchell w Dakocie Południowej był niewielkim, zaledwie dwunastoletnim miastem liczącym 3000 mieszkańców, przy głównej ulicy miasta powstał jedyny na świecie Pałac Kukurydzy. W ciągu ponad 100 lat swojego istnienia stał się znany na całym świecie i obecnie przyciąga każdego roku ponad pół miliona odwiedzających. Pałac powstał jako miejsce spotkań, w którym mieszkańcy miasta i okolicznych terenów wiejskich mogli wspólnie uczestniczyć w jesiennym festiwalu, ciesząc się wyjątkowymi występami scenicznymi. Było to święto wieńczące sezon upraw i okres zbiorów. Tradycja ta jest kontynuowana do dziś podczas corocznego Festiwalu Pałacu Kukurydzy, organizowanego pod koniec sierpnia.  Do 1905 roku sukces Pałacu Kukurydzy był już zapewniony i podjęto decyzję o budowie nowego obiektu. Wkrótce jednak również ten budynek okazał się zbyt mały. W 1919 roku postanowiono wznieść trzeci Pałac Kukurydzy. Miał on być budowlą stałą i pełnić więcej funkcji niż jego poprzednicy.

Obecny budynek ukończono w 1921 roku, tuż przed rozpoczęciem uroczystości związanych z Festiwalem Pałacu Kukurydzy. Zimą tego samego roku Mitchell był gospodarzem pierwszego stanowego turnieju koszykówki chłopców. Budynek uznawano wówczas za obiekt z najlepszą halą koszykarską w górnej części Środkowego Zachodu Stanów Zjednoczonych. W latach 30. XX wieku podjęto działania mające na celu przywrócenie budynkowi artystycznych elementów dekoracyjnych. Dodano minarety i pawilony w stylu mauretańskim, dzięki czemu odtworzono wygląd Pałacu Kukurydzy z jego początkowych lat. Pałac Kukurydzy to znacznie więcej niż miejsce organizacji festiwalu czy atrakcja turystyczna. Jest to funkcjonalny obiekt, który można wykorzystywać do wielu różnych celów. Do jego licznych zastosowań należą wystawy przemysłowe, zabawy taneczne, przedstawienia sceniczne, spotkania, bankiety, bale szkolne i uroczystości ukończenia szkoły. W obiekcie odbywają się również mecze i wydarzenia sportowe szkoły średniej Mitchell High School oraz Uniwersytetu Dakota Wesleyan, a także turnieje koszykarskie na szczeblu okręgowym, regionalnym i stanowym. Dziennik USA Today uznał Pałac Kukurydzy za jedno z 10 najlepszych miejsc w Ameryce do organizacji szkolnych rozgrywek koszykarskich. Każdego roku Pałac jest ozdabiany na nowo przy użyciu naturalnie zabarwionej kukurydzy, innych zbóż oraz rodzimych traw, aby stał się „rolniczą wizytówką świata”.

Do dekorowania Pałacu Kukurydzy wykorzystuje się 12 różnych kolorów i odcieni kukurydzy, między innymi czerwony, brązowy, czarny, niebieski, biały, pomarańczowy, pstry i żółty. Dostępna jest również kukurydza zielona! Każdego roku wybierany jest inny motyw przewodni, a projekty mozaik przygotowuje się tak, aby odzwierciedlały wybraną tematykę. Kolba po kolbie kukurydza jest przybijana do ścian Pałacu, tworząc wyjątkowe obrazy. Proces dekorowania zazwyczaj rozpoczyna się pod koniec maja od usunięcia żyta i roślin z rodzaju szczawiu. Kukurydziane mozaiki są demontowane pod koniec sierpnia, a nowe dekoracje zostają ukończone do 1 października. Podobnie jak w przypadku rolnictwa w Dakocie Południowej, warunki uprawy mogą wpływać na wielkość i jakość zbiorów roślin wykorzystywanych do dekoracji, co czasami powoduje opóźnienia w pracach.

Pałac Kukurydzy jest znany na całym świecie jako niezwykłe dzieło sztuki ludowej, położone na preriach Dakoty Południowej. Projekty mozaik tworzą studenci Uniwersytetu Dakota Wesleyan uczęszczający na zajęcia z mediów cyfrowych i projektowania.

Co tu dużo mówić. Przyjechaliśmy grubo po południu, wszystko było zamknięte, więc mogliśmy tylko pooglądać sobie na zewnątrz, ale widok tego niesamowitego pałacu nie zwalił nas z nóg, więc ruszyliśmy w powrotną drogę do auta i jedziemy dalej na zachód. 

Przed wyprawą

 Znowu miałam przerwę, ale to wcale nie znaczy, że za pięć lat dopiero napiszę kolejny post. Nie, nie, nie!
Przez jakiś czas zupełnie nie wiedziałam, jak zabrać się za odnowienie bloga. Myślałam, myślałam… i oczywiście Ameryki nie odkryłam. Nic szczególnie ciekawego z tego myślenia nie wyniknęło.
Kiedy jednak zbliżyły się wakacje, a właściwie okres wakacyjny, nie wytrzymaliśmy już nerwowo. Ameryka Południowa nam nie wyszła, Ślimak został sprzedany, więc siedzieliśmy w domu, siedzieliśmy… aż w końcu nerwy nam puściły. Postanowiliśmy pojechać na zachód, odwiedzić nasze ukochane miejsca i trochę odetchnąć.
Że Dziki Zachód jest naszym ulubionym miejscem w Ameryce, nie muszę chyba nikomu tłumaczyć. Każdy, kto czytał mojego bloga, albo chociaż pobieżnie go przejrzał, wie, że jesteśmy tym miejscem oczarowani i zafascynowani. Uwielbiamy skały, lasy i wszystko, co kojarzy się z tym prawdziwym, starym, dzikim Zachodem.
Jak zwykle decyzja zapadła zupełnie niespodziewanie.
— Jedziemy?
— Jedziemy.
I tak właśnie zaczęły się przygotowania.
Mięśnie zostały napięte, muskuły poszły w ruch, wygrzebaliśmy nasze turystyczne sprzęty i zabraliśmy się za pakowanie samochodu.
I wtedy okazało się, że nasze auto jest absolutnie nieprzystosowane do podróży! Jest za małe.
A właściwie nie auto było problemem, tylko ilość rzeczy, które postanowiłam ze sobą zabrać. Tyle ciuchów, tyle różnych drobiazgów… że p. zaczął po prostu odkładać na bok rzeczy, które — jego zdaniem — były zupełnie niepotrzebne. 

Okazało się na przykład, że cztery kapelusze wcale nie będą mi potrzebne podczas podróży. Osiemnaście chustek i apaszek również nie było konieczne.
Straciłam głowę.
Wpadłam w popłoch.
Bo przecież w czym ja będę chodzić?!
Pakowanie samochodu zajęło nam całe popołudnie. Powiedzmy, że nawet do zachodu słońca… plus jeszcze dwie, trzy godziny.
Ale najważniejsze, że pod koniec wszystko było dopięte na ostatni guzik.

Wyjazd następnego dnia — postanowiony!

 

 

Przerwa już była.

 Wiele nieprzewidzianych wydarzeń potrafi nieźle namieszać w życiu. A jeśli ktoś pamięta czasy pandemii, to zapewne doskonale wie, o czym mowa. Powszechna panika, poczucie paraliżu, zamknięte granice i informacyjny chaos, w którym z dnia na dzień coraz trudniej było zorientować się, co właściwie wolno, co można, a czego lepiej nawet nie próbować.
W tamtej sytuacji nasze plany podróżnicze również stanęły pod znakiem zapytania. Postanowiliśmy odłożyć wyprawę na dalekie południe kontynentu. Nasz pojazd był już przygotowany do drogi — wszystko dopięte, spakowane i gotowe. Pozostała więc tylko jedna rzecz do zrobienia: sprzedaliśmy go.
Jak się później okazało, był to dopiero początek historii.
O tym, co życie przyniosło, napiszę trochę później. Moje pisanie przez ten czas lekko zmatowiało, więc muszę najpierw rozruszać szare komórki i na nowo przyzwyczaić palce do klawiatury.