Młoda krew.

Nowy Rok jakiś inny choć zapowiadał się zupełnie zwyczajnie. To, ze nie ma śniegu w Chicago już wszyscy znajomi skomentowali a nieznajomi przynajmniej o tym wiedza. Gdy prognoza pogody jest tak optymistyczna jak była w czwartek to nikt nie był w stanie oprzeć się zaproszeniu p. na krotki sobotni wypad do centrum Chicago. Jadąc autostradą spoglądałam na świat dookoła, to już zupełny koniec świata, jest przecież 7 Stycznia czyli sam środek zimy, +5C, a w Chicago na Michigan Ave. (Downtown) trzy gracje robią sobie jaja z zimy i z ciepło ubranych.
Wesołe, roztańczone i ładne dziewczyny tak nie pasowały do całej reszty ludzi, ze dosłownie każdy przypatrywał się im jak zjawisku nie z tej ziemi.
Towarzyszył im fotograf z mina tak sfrustrowaną, ze cud, ze oddychał i spostrzegał trzy nimfy. Był dość grubo odziany i ze stoickim spokojem przykucał przy profesjonalnym aparacie fotograficznym. Wiadomo, ze reszta zajmą się komputerowcy aby zdjęcie było idealne. On tylko ograniczał się do zrobienia kilkuset ujęć. A było idealne światło. Skoro nam wyszły takie dobre foty to co można pokazać po komputerowej obróbce?

Kalesony

Chichotałam sobie z radości gdy przygotowywałam piec kaw dla gości i z uwaga przysluchiwalam się rozmowie mężczyzn planujących wyjazd na ryby. Do dziś mnie zastanawia czy nie potraktowali mnie jak kelnerkę z baru lub jak bufetowa z dworcowej restauracji. Takie panie traktuje się bezosobowo i bezpłciowo i dlatego można im powierzyć każdy sekret. Przebywająca u nas grupa amatorów wędkarzy omawiała w najdrobniejszych szczegółach wyjazd, który może nie dojść do skutku. Już dawno poszłabym sobie do swojego pokoju gdyby nie kalesony. Wiadomo, ze  to intymna część garderoby męskiej. Mężczyźni bardzo niechętnie rozmawiają na tematy bielizny uważając ją za zło konieczne i bardzo niepotrzebny wymysł cywilizacji. Majtki jeszcze jakoś wypowiedzą ale znacznie ciszej niż cale poprzedzające je zdanie. Kalesony natomiast to słowo jak przekleństwo dla zakonnicy. Wparowałam z kawami gdy rozprawiali właśnie o kalesonach. Rozkładając filiżanki przyjrzałam się każdemu gościowi z osobna. Nie napotkałam wzroku żadnego z nich. Ja nie istniałam patrzyli w bok albo przeze mnie na ścianę.
- Proponowałabym zabrać kalesony i je używać, będzie wam o wiele cieplej nad wodą. - Poczułam, ze wszyscy patrzą na mnie wzrokiem Bazyliszka. Nie były to spojrzenia które rozgrzewają kobietę dając jej mile uczucie podobania się mężczyźnie. Każdy z obecnych patrzył na mnie z wyrazem "idź już sobie babo jedna i nie wtrącaj się do męskiej dyskusji". Już nie jestem nastolatką od kilku lat ale jednak zrobiło mi się głupio i wykręcając się pospolitą wymówką zniknelam im z oczu. Czy słusznie czy nie, nie mam pojęcia.

2012

Kilka dni minęło jak jeden dzień i już końcówka roku. Całuję Was wszystkich i dziękuję za życzenia świąteczne na blogu oraz te upchane w skrzynce e-mailowej.

Dziś zabawa i szaleństwo do białego dnia, jutro wypoczynek i szperanie po internecie wiec już teraz życzę wam wszystkiego najlepszego w Nowym 2012 Roku.

Gorący całus od Ataner.

***

Widać, ze Ataner już prawie gotowa na bal sylwestrowy i tylko pozostało jej dopieszczenie ust. Bez mojej pomocy się nie obędzie.

Zostaje w domu i będę Was całował

247365

No i prawie zapomniałem; wszystkiego najlepszego!!!

Warto spróbować.

Czy to na pewno już Święta? Nie mogę się powstrzymać od wyświechtanego stwierdzenia "jak ten czas leci". Tak to już najwyższy czas na prezenty i aby zdążyć wynajęłam zupełnie innego św. Mikołaja. Ci starzy ledwo się wyrabiali i czasami nie przynosili wszystkim prezentów.

Ten powinien podołać zadaniu. Przeciśnie się przez każdy komin i dotrze w najodleglejsze pustkowia Afryki.
Już go wypatruje z niecierpliwością aby nie przegapić podkładania przez niego prezentów i zatrzymać św. Mikołaja na chwile dłużej niż to wypada.
                   Wesołych Świąt życzy Ataner.

W nagrode za kratki.

   Nie raz tuliłam policzek do szorstkiej kory. Nie raz szczere łzy bólu i zachwytu płynęły jedna za druga uciekając w przestrzeń zapomnienia. Tak właśnie zawierzałam drzewu swoje sekrety, dzieliłam się z nim radościami i niepewnością. Kocha, lubi, szanuje. Wstrzymuje dech w obawie, ze żartuje. Niewzruszone wydawałoby się konary chyliły się by ochronić mnie przed złem życia. "Zostań tu chwilkę dłużej" słyszałam nieme słowa drzewa, które szeptało słowa otuchy dając wytchnienie mej duszy. Dłońmi objęłam je mocniej by te mile chwile zatrzymać na zawsze. Do końca życia, niech tak będzie zawsze, niech nic się nie zmienia niech kocha.

 Ataner

 Po takim ostrym wejściu wspanialej Ataner ja też muszę ostro. Noże, nożyczki, obcęgi wszystko to do kaleczenia. Wszystko najwyższej klasy zgrabnie nazwane narzędziami do tworzenia bonsai. Gdy masz słabe serce to nie oglądaj z bliska bonsai wrzeszczącego z bólu i przerażenia, ze nie może umrzeć. Człowiek potrafi zadawać ból z klasa i dla przyjemności. Nie piszemy tego tekstu aby protestować przeciwko ścinaniu choinek bo nie ma nic bardziej świątecznego niż pachnąca choinka pod sam sufit. Zastanawiam się czy takie traktowanie drzew nie jest okrutniejsze niż wyrycie scyzorykiem serca z napisem "Kocham Ewę".

 Tyle zachodu aby przez chwile zrobić na kimś wrażenie. Wszystko owiane mgiełką twórczości i wielkich pieniędzy. Jeżeli to tylko dla efektu to rozrywana czaszka przez kule pistoletową tez robi niesamowite wrażenie i jest już nawet legalne i nazwane wojną prewencyjną.

Widok na Ogrod Japonski w Chicagowskim Ogrodzie Botanicznym.

Kajdany dla niesfornego.

 Cały ten kicz z Ogrodem Japońskim z bliska wygląda jakby rosnące tutaj drzewa miały za chwile odfrunąć w przestrzeń kosmiczna nie zostawiając po sobie nawet jednej szyszki. Pod każdym drzewem skazanym na uznanie go japońskim jest plątanina linek utrzymujących okaleczone gałęzie w odpowiedniej pozycji. Za wyrzniecie serca można niezle oberwać od Policji i sadu a być może temu twórcy w nagrodę zafundować kratki?

Wscieklemu psu wystarczy jedna stalowa linka a zwyklej choince, ktora nie jest grozna dla otoczenia ile? 5 lub wiecej tylko dlatego, ze "nibyartysta" tak sobie wymyslil.

Znów wspólnie zamieściliśmy jeden post. Jest on wynikiem narzekania i walki z obłudą. Pozdrawiają; Ataner i 247365

Sól

Jadąc z Las Vegas na północ musieliśmy przejechać przez pustkowie. Nie przez jakąś znaną pustynię ale zwykłą Nevadę czyli góry, piasek i sucha trawa rosnąca dosłownie wszędzie tam gdzie nic innego nie może wyrosnąć.

Był to wyjątkowy dzień jak na Nevadę bo padał deszcz a nasz wyjazd z Las Vegas uczciła nawet tęcza. 

Zaraz po deszczu na nieboskłon triumfalnie powróciło słońce i piekło nasze skory do samego wieczora. Miłosierne chmury czasami kryły nas w swym cieniu i nawet udało im się wycisnąć kilka kropel deszczu w czasie naszej jazdy. 

Naszym głównym celem dnia dzisiejszego jest słone jezioro w Salt Lake City w Utah. Po drodze do granicy stanów będzie za oknem nudno. Na samej granicy stanów Nevady i Utah mam dostać czkawki z zachwytu. Pożyjemy zobaczymy. Taki jest scenariusz na cały dzień. Od czasu do czasu przytrafi się jakaś stacja benzynowa na której lepiej nie kupować nic oprócz paliwa. Tak będzie przez następne 6 godzin.

Otaczające nas widoki znudziły się nam prawie natychmiast. Pagórki i szarość potęgowały monotonię. Za 350 mil zobaczę zapierający dech w piersi widok. P. nie chcial uchylić rąbka tajemnicy i moje prośby na nic się zdawały. Skuliłam się w fotelu pasażera i zapadłam w letarg. Od czasu do czasu dowiadywałam się od zawiadowcy-kierowcy jak długo jeszcze do celu. Za którymś razem usłyszałam, że już prawie jesteśmy na miejscu i w zasadzie mogę powrócić do świata żywych. 
Ucieszyłam się, że wreszcie coś będzie się działo.

- Za chwilę jak znajdziemy się na samym szczycie wzgórza przed nami będzie stan Utah. Widoku tego nie zapomnisz do końca życia, jest taki nierealny, zobaczysz. - Dobrze, że wreszcie dotarliśmy do tajemniczego miejsca. Z najwyższego miejsca na autostradzie przed nami rozpościerał się widok na równinę będącą kiedyś dnem słonego jeziora.

- Cóż za diabelski pech, wyschło jezioro i nie ma soli. Tutaj gdzie nie spojrzysz powinno być biało jak zimą. - Nie zostałam zaskoczona drogą wiodąca w krainę śniegu. W tym roku susza również zawitała i tutaj płatając złośliwe figle. Normalnie po obydwu stronach autostrady jest około 5-10 cm wody gęstej od soli i białej od soli. Urok miał polegać na kontraście pomiędzy bielą soli i czernią asfaltu. Teraz szary piasek zniszczył cały efekt. Nie dostałam obiecanej czkawki z zachwytu ani mi szczeka nie opadła ale jedno jest pewne, ze po takim dlugim wyczekiwaniu nie zapomne tego przecietnego widoku. Gdyby bylo bialo dookoła to rzeczywiscie mogłabym westchnac na widok niby śniegu w srodku lata.

Jedna z atrakcji spaliła na panewce ale czy druga rownież pokaże nam środkowego palca?  Ciagle podekscytowani zupelnie nieziemskim krajobrazem zjechalismy z autostrady aby wjechać na tor wyscigowy i ustanowić własny rekord prędkości.

Emocje rosły w miarę zbliżania się do miejsca o którym marzy każdy kierowca. Nie obowiązują tam żadne przepisy ani ograniczenia. Jesteśmy sami na dnie słonego jeziora w Salt Lake City.

Jedziemy torem Bonneville gdzie ustanawiano rekordy świata. Tyle swiatła nie widziałam w życiu albo mialam takie zludzenie bo zima śnieg jakoś inaczej odbija promienie słońca albo jest go duzo wszedzie i wzrok zdazy sie przyzwyczaic do razacej bieli. Tutaj slońca było w nadmiarze aż po odległy horyzont.  Przyjechaliśmy tutaj aby pojeździć do woli aby szaleć jak nigdy przedtem. Pierwsze spostrzeżenie to niesamowicie dobra przyczepność białej nawierzchni. Przy ruszaniu opony piszcza jak na asfalcie ale krócej a w czasie jazdy mozna puścić kierownicę bez obawy, że auto zboczy w lewo lub w prawo. W tak komfortowych warunkch wycisnelismy bez problemu 115 mil na godzinę i ani grosza więcej. Elektroniczna blokada działała bez zarzutu i nie byla czuła na moje i p. błagania aby pozwolila nam jechac jeszcze szybciej. Po chwili przyzwyczaiłam się do takiej prędkości. Brak punktu odniesienia sprawił, że 185 km/godz było tylko wskazaniem licznika. Idealnie gładka nawierzchnia oszukiwała nas i tylko wycie silnika świadczyło o tym, ze się poruszamy.

Tak na prawdę to nic mi tu nie pasowało. Latem biało dookoła zamiast zieleni. Jesteśmy w górzystym terenie a płasko jak okiem sięgnąć. Z jednej strony horyzontu ani jednej chmurki a za plecami pochmurno jak na deszcz.

Tyle soli nie widzialam wcześniej i trudno mi było sobie wyobrazić, że to białe dookoła to sól kuchenna. Dotychczas rekordowa iloscia była porozsypywana sól na blacie kuchennym przy napełnianiu solniczek. Tutaj natomiast nieograniczona jej ilości wprawiala w zaklopotanie. Aby przekonać się jak zachowuje się sol w warunkach naturalnych zagarnęłam ręką niewielka jej ilość. Była mokra i grubokrystaliczna jak śnieg po odwilży, ciężki i dający łatwo skleić się w kule.
Łatwość klejenia widać również na samochodzie. Zdjecie to do złudzenia przypomina podobne  zrobione prawdziwa zima.

Polecam każdemu to miejsce gdy jesteście w Salt Lake City, Utah lub pobliżu. Najnudniejsza i najprostsza droga w Stanach jest prosta i nudna. Zgadzam się z ta opinia w stu procentach.

W tych okolicach znajdują się fabryki soli co jest zupełnie oczywiste bo słone jezioro w łatwy sposób dostarcza tego surowca. Nie potrzeba kopać na duże głębokości tylko zbierać z powierzchni.

Oczy same się otwierały gdy przejeżdżali obok nas harleyowcy. Ich pojazdy bez tłumików potrafią obudzić nawet umarlaka więc i mnie wytrącały z odrętwienia. Z podziwem zawsze spoglądam na motocyklistów bo mile przejechane przez nich są znacznie dłuższe niż nasze.

Nigdy wcześniej nie brałam pod uwagę niewygody robienia zdjęć prowadząc motocykl. Oczywistym był dla mnie fakt, ze zatrzymuje motor na poboczu i robię zdjęcie. Ta prostota myslenia wzięła w łeb gdy zbliżyliśmy się do pana słonecznika. Ten bardzo niechlujnie załadowany motocykl okazał się jednym z kilku które zapamiętam do końca życia. Zasłużył się temu słonecznik, taki miły i niespodziewany akcent. Druga rzeczą, która zwróciła moja uwagę to wygibasy kierowcy. Wiercił się i kręcił jak dręczony niemiłosiernym bólem brzucha. Okazało się, ze nieszczęśnik usiłował złożyć się do zdjęcia i stad jego nienaturalne trzymanie lewej reki na wysokości głowy i bardzo mała prędkość. Wszystkie aparaty fotograficzne są dla praworęcznych a prowadząc motor nie możesz puścić prawej reki z manetki gazu bo pojazd szybko wytraci prędkość.

Dla zabawy wzięłam aparat w lewa rękę i zaczęłam przysposabiać się do jednoręczności ale nie udało mi się co opisuje ze wstydem. Zabawiając się obserwowaniem świata który migał nam za szyba samochodu dojechaliśmy do przedmieść stolicy stanu. Tam wyszukaliśmy miejsce do zaparkowania samochodu i wyruszyliśmy na krotki rekonesans w stronę jeziora. Widoczne na zdjęciu jezioro znacznie zmniejszyło swa powierzchnie pozostawiając pas odsłoniętego dna.

Z lekkim uśmiechem na ustach pożegnaliśmy Słone Jezioro oraz jego atrakcje. Były one uwieńczeniem naszego trzytygodniowego polowania na cuda natury zachodnich stanów. Zmaltretowani urlopem kierujemy się prosto w stronę domu. Ta trasę już znamy więc nic nas nie zaskoczy. Samo miasto pominęliśmy i wspinając się na wysokie góry mieliśmy okazje na podziwianie widoków okolicy.

Niedaleko stolicy w Park City wybudowano wspaniala wioskę olimpijska ale braklo nam sil na zbaczanie z obranego kursu.  Po drodze udalo się nam przypadkowo wpasc pod skocznie narciarskie teraz latem nikomu nie potrzebne. 
Chciałabym wykonać skok z tego miejsca wprost do domu:)

(247365) Na skróty.

  Jesień osiedliła się w parku i będzie tam mieszkała przez kilka tygodni więc z przyjemnością popatrzę na to co zamieściliście w swoich postach. 

Są ładne krajobrazy całe w czerwieni a liści pod nogami tyle, ze aż szkoda nowych butów. Park, ten najbliżej mego miejsca zamieszkania jest tak duży, ze nigdy go nie okrążyłem na piechotę. W nim mam swój skrót i wykorzystując go przemierzam jakieś 20% trasy.

Tyle mi właśnie wystarcza i nie będę się wygłupiał w parku przy ludziach. Trzeba nie mieć krztyny samokrytyki aby latać w majtkach, dyszeć jak suchotnik w czasie ataku i uśmiechając się przez łzy pozdrawiać obcych tym zakłamanym „miłego dnia”.

Wszyscy tutaj są w celu polepszenia stanu zdrowia więc dochodzę do wniosku, ze wszyscy są chorzy. Ja spaceruje sobie spokojnie i zaliczam się do tych zdrowych którzy mają czas przystanąć i popatrzeć na liście kąpiące się w rzece, na harcujące wiewiórki i tak ogólnie widzieć park a nie zaliczyć go. Oprócz mnie jeszcze jeden pan na wózku inwalidzkim nigdzie się nie spieszy  .

Opuściłem asfaltowa ścieżkę aby dalsza część drogi pokonać pośród krzaków i małych drzewek. Znów padłem ofiara przyrody, tym razem jej uroku. Patrząc na różnorakie kolory liści na drzewach wcale nie zwracałem uwagi na trawę po której przyszło mi stąpać. Otóż wdepnąłem w gówno.

Nie jedno ale setka wokół mnie przypomniała mi o pladze Gęsi Kanadyjskich. Nie znajdziesz psiego ale gesie niewiele mniejsze sa wszedzie. Przylatują tu na zimę stadami i sieja postrach na autostradzie. Jadąc 65 mil na godzinę nie przejedziesz gęsi na drodze bo zaraz jakiś wariat zadzwoni tam gdzie trzeba powiadamiając służby, ze jest taki kierowca który nie potrafi ominąć przeszkody na drodze …. itd. itd. 

Nie raz udało mi się tkwić w korku gdy cała autostrada podążała za stadkiem gęsi z małymi gąskami. To istna plaga panosząca się bezczelnie w każdym zakątku parku lub na skrawku trawnika. 

To właśnie one powodują katastrofy samolotowe wpadając do silników odrzutowych. Teoretycznie nie boją się niczego a mieszkańcy pozwalają im na wszystko.

Zatem tkwię w guanie prawie po kostki i z obrzydzeniem myślę o drodze powrotnej. Zaciskając zęby z wściekłości stąpam tam gdzie mniej ptasich odchodów. Nie rozglądam się dookoła aby znaleźć obejście tego terenu tylko brnę do domu najprostszą drogą.

Kupię gęs na obiad i będę robił to regularnie aby zmniejszyć populacje znienawidzonego ptactwa.
(247365)