Wszystko dookoła jakby niczyje bo żywej duszy nie widzieliśmy już od wielu dni. Prosta dedukcja doprowadziła mnie do takiego stwierdzenia; skoro to wszystko co widzę nie ma jawnego właściciela to ja ogłaszam samą siebie kilkudniowym właścicielem jezior i wysp. Od razu poczułam się lepiej i rozkazałam, jak Królowa jakaś, swojemu giermkowi wiosłować na wybraną wyspę. Trochę za bardzo kierowałam się urodą wyspy wabiącej skalami i lasem. Ledwo znaleźliśmy małą ale za to bardzo zaciszną plażę. Moj osobisty wioślarz nabrał trochę wprawy po kilku dniach zwiedzania okolicy lodzia wioslowa a bąble na dłoniach przemieniły się w rany pokryte ciągle zrywanymi strupami. Jedna podkoszulka została pocięta na bandaże, których nie mieliśmy w naszych bagazach. Po co brać bandaże do cywilizowanego kraju jak można je kupic bez problemu. Sęk w tym, ze nie było gdzie na tym odludziu. Czysta woda i najczystsze powietrze świata dobrze wpływały na kondycje poranionych dłoni. Rany goiły się szybko i była nadzieja, ze pacjent wróci do zdrowia na czas aby chwycic kierownicę w swe dlonie i powiezć mnie w kolejne bajeczne miejsce.
Razu pewnego wybralismy sie na grzybobranie bo w takich lasach powinno cos znalezc sie do jedzenia. Ledwo oddalilismy sie od domku na jakies dwadziescia metrow i naszym oczom ukazal sie widok jak marzenie grzybiarza. Grzyby występują tutaj w dużej obfitości. Nie może być duża obfitość bo obfitość już sama w sobie jest wielka i ogromna ale w Finlandii grzybów jest zatrzęsienie. Znacznie więcej niż potrzeba jakiemukolwiek zbieraczowi czy amatorowi grzybów. Ostrożności nie za wiele i postanowiłam dowiedzieć się które z występujących niedaleko nas gatunków są jadalne. To co nadawało się do zjedzenia nie brałam nawet pod uwagę bo nie dość, że miało blaszki od spodu to rosło dosłownie wszędzie. Skoro takich jadalnych grzybów jest aż tak dużo to przestałam interesować się innymi gatunkami. W ten oto sposób nie zgłębiłam tematu czy jadalne w Polsce truje w Skandynawii. Wybrałam się na grzybobranie obchodząc dom dookoła i nazbierałam więcej niż powinnam. Zachłanność lub wygoda zbierania. Jak oprzeć się pokusie wzięcia do ręki kolejnego grzyba skoro on ładniejszy od poprzedniego. Zamiast jajecznicy z grzybami mieliśmy smażone grzyby z jajkami. Zmieniły się proporcje tak samo jak i nasze porcje, które zwiększyły się na tyle, ze były nie do zjedzenia.
 |
| Zdjecie z internetu. |
Ja szukam nowego i starymi ścieżkami chodzę tylko do połowy, brak mi tej wytrwałości. Nie narzekam jednak i czasami zostaje wynagradzany za poszukiwania. Takim prezentem ostatnio było odkrycie prac fotograficznych pana Wojtka Kwiatkowskiego. 
Polecam zerknąć na jego prace i wybrać sobie rumaka aby na jego grzbiecie pocwałować w nieznane wam jeszcze obszary cyberprzestrzeni. Może gdzieś właśnie tam się spotkamy.
Jakoś nie spieszno nam było odwiedzić najsławniejszą blondynkę. Pomnik stanął już jakiś czas temu ale dopiero na wieść, ze wiosną Pani Monroe wyjeżdża z Chicago wybraliśmy się do centrum aby w końcu ją przywitać. 
Tak ona tu nie pasuje, ze aż w kościach swędzi. Jest tak charakterystyczny i kontrowersyjny jak cala Marilyn. Nie można przecież nie znać tej postaci. Tak zdeterminowanej i zdobywającej co zechciała w swoim życiu. To nie tylko symbol seksu ale również szybkich karier w Ameryce. Wychowywana w sierocińcu zrobiła światową karierę. Ludzie kochali ją za ta burzliwą karierę i wiele dziewcząt z zadupia wierzyło, ze przyjdzie również czas na nie i staną się piękne i znane. 
Pomimo tego, ze lubię MM i chciałabym zatrzymać ja w Chicago na zawsze to sam pomnik nie zaparł mi tchu w piersiach. Może to nieodpowiednia pora roku spowodowała, ze uczucia były lekko zmrożone. Serce biło w tym samym jednak podwyższonym tempie bo obcowanie z gwiazda zawsze wywołuje emocje. Będzie smutno po wyjeździe MM. 
Ale zacznijmy od początku. Bylem obecny przy transakcji kupna-sprzedaży szlifierki albo inaczej zwanej maszyny. Nie bardzo mnie to interesowało i wypełniałem tylko moje obowiązki nie dając z siebie więcej niż powinienem. Popstrykałem kilka ujęć en face, kilka z każdego boku i wsunąłem się na tyły tej całkiem sporych rozmiarów maszyny. Nikt już się mną nie interesował tak jak tyłem szlifierki. A szkoda bo właśnie tutaj znalazłem najciekawszy jej kawałek. Urządzenie do wyłapywania opiłków z cieczy. Samo urządzenie nie zainteresowało mnie wcale a wcale. Uwagę moją przykuły jedynie opiłki ułożone w tajemnicze i niespotykane wzory. Dotknąłem ich najpierw palcem tworzyły grząską maź wspaniale czepiającą się do rak. Przynajmniej idealnie czepiającą się mojej prawej dłoni. Rozpocząłem walkę z brudem ale musiałem uznać przewagę mego przeciwnika. Tłusta maź nie chciała całkowicie zejść z moich palców pomimo usilnych starań wycierania ich o podłogę. 
- Czy możesz mi dać kartkę papieru? - Zapytałem Edka, który odruchowo wyrwał kartkę z notatnika i nie przerywając rozmowy podsunął mi ją pod sam nos. 
247365
W większości winą trzeba obarczyć sól sypaną w makabrycznych ilościach. Nawierzchnie ulic robią się dosłownie białe ale są przejezdne i bezpieczne. Zima zwykle czynności wymagają więcej pracy i czasu. Moje dojazdy do pracy są dłuższe tak jak i powroty do domu. O tej porze roku żałuję, ze nie ma latających dywanów w powszechnym użyciu. Auta są brudne zaraz po wyjechaniu z myjni. Staram się utrzymywać swój pojazd w takim stanie aby wyglądał schludnie. 