Enchanted Highway w Północnej Dakocie.

Enchanted Highway już kilkakrotnie zwrócił moją uwagę ale aż do dziś nie uległam pokusie aby tam pojechać. Ostatnim razem gdy wracaliśmy z Zachodu i pojawili się Olejarze z Dakoty postanowiliśmy zboczyć z trasy aby poddać się urokowi drogi która tak na prawdę nigdzie nie prowadzi, to zwykła droga łącząca małe miasteczka. Aby zobaczyć co stanowi jej atrakcję trzeba znaleźć się w Północnej Dakocie albo zasiąść przed monitorem w dowolnie wybranym miejscu naszego globu. Opisywanie zdjęć wydaje mi się bezcelowe więc uszczknęłam ociupinkę z niezgłębionych pokładów fantazji i powstała taka oto historyjka:

 Gdy jesień za pasem to ptaki zbierają się do odlotu na Południe pokonując niewyobrażalnie wielkie przestrzenie. Mają swego przywódcę który prowadzi całe stado tam gdzie można będzie pióra wygrzewać w słońcu podczas gdy amerykańską ziemię śnieg pokryje białym, grubym dywanem.

Mary i John mają rozległą farmę gdzieś pośród wzgórz Północnej Dakoty. Zycie pędzą spokojne i z dala od zawirowań świata. Kolejny dzień wydaje się podobny do poprzedniego a jedynie chmury na niebie ulegają zmianie. Słońce obecnie jakoś słabiej grzeje i już po sianokosach. Wynajęty kombajn pozostawił po sobie tysiące snopków na polach i teraz jeszcze trzeba ich część zwieźć w pobliże zabudowań farmy. Reszta pozostanie oczekując odpowiedniej pory aby stała się posiłkiem dla bydła.

  Na polach zrobiło się smutno a jedynie droga wijąca się pośród wzgórz wydaje się taka jak zawsze. Nie ma już kukurydzy którą John doglądał codziennie w obawie, ze jakieś szkodniki zniszczą dorobek całego lata. W tym roku wyjątkowo dużo ogromnych owadów chciało wręcz pozbawić ich środków do życia. Troszczył się o nią jak o własną rodzinę bo przecież płody ziemi są jedynym źródłem utrzymania rolnika.

- John, kochanie. - Mary jak zwykle zaczynała tak samo gdy sprawa którą chciała poruszyć nie była oczywista a jej zakończenie w dużej mierze zależało od męża. 
- Taaak? -John już wietrzył podstęp bo znane mu sformułowanie nie wróżyło niczego dobrego.
- Chciałabym pojechać do siostry do Montany. - Zaległa chwila milczenia ale głowa rodziny nie ułatwiała dalszego ciągu rozmowy wpatrując się niemo w oblicze zony. 
- Jesteśmy już prawie po najgorętszym okresie zbiorów i mamy więcej wolnego czasu. - Podjęła lekko drżącym głosem. John, delikatnie mówiąc nie przepadał za jedyną siostrą Mary. Uważał ją za przemądrzałą damule z wielkiego miasta. „Pani Profesor” ze wzgardą wielokrotnie parskał jak świnia w chlewie. Ileż to razy pogardliwie wtrącał; „czy ona wie jak wydoić krowę? Eee, co tam doić krowę, czy ona w ogóle wie skąd jest mleko?” Nie dając Mary szans na wypowiedzenie chociaż słowa, zwykł był dokończyć opryskliwie „wiadomo, że ze sklepowej półki”. Zona Johna kryjąc uśmiech na twarzy słuchała tych utyskiwań bo wiedziała, że przecież w gruncie rzeczy to dobry z niego chłop a, że nie rozumie wszystkiego to zupełnie inna sprawa. Gdy rodzice Mary zestarzeli się na tyle, że już gonili ostatkiem sił przekazali farmę córkom. Mary zakochała się w Johnie i jego dość kłopotliwym charakterze a siostra w biogenetyce. Mary pozostała na ojcowiźnie a pokaźny zastrzyk gotówki ze sprzedaży części farmy pozwolił siostrze na podążanie za swą miłością. 
- Nie zabawię długo. Będę za tydzień z powrotem. - John już chciał zaprotestować otwierając usta ale Mary nie byłaby kobietą z krwi i kości gdyby mu na to pozwoliła. Z ujmującym uśmiechem na twarzy, który był w stanie zniewolić nie tylko jej męża, szybko przytuliła się do niego i rzekła ciepło patrząc mu prosto w oczy. - Pojedziecie z Robertem na ryby. Uwielbiasz przecież wędkowanie a ja, jak wiesz nie przepadam za twoimi połowami. Będziesz miał wreszcie wolna chwilę dla siebie. - Mary roztaczała miłe wyobraźni Johna obrazy i jego twarz wyraźnie uległa zmianie. Wydawał się łagodniejszy a jego wzrok lekko zamglony. - Nauczysz może wreszcie Roberta cichego wiosłowania. - Roześmiała się głośno i szczerze na wspomnienie jak John łajał syna, że nie potrafi cicho zachować się na jeziorze płosząc wszystkie ryby. Z chęcią przygotowywała ryby na obiad gdy ich połowy się udały na tyle aby można było co na talerze położyć ale o wędkowaniu nie miała pojęcia i nie zamierzała uczestniczyć w godzinnym wpatrywaniu się w tafle wody. Każdy dostaje coś innego od życia, ona nigdy nie będzie wędkarzem.

Patrząc w jego ciemno-niebieskie oczy pogładziła prawą dłonią policzek męża. Lewą rękę zarzuciła mu na szyje i uniosła się na palcach aby swymi ustami dotknąć jego. Przytulił ją mocno i oddał gorący pocałunek kłując jej delikatną skore jednodniowym zarostem. 
- Wez pickupa, tylko jedz ostrożnie bo jeleni jest coraz więcej i nigdy nie wiadomo kiedy jeden z nich wyskoczy na drogę. Uważaj na siebie. Proszę. - Łza zakręciła się w oku Mary. Mrugając szybko powiekami ukryła wzruszenie które w postaci łez miłości chciało spłynąć po jej policzkach.

- Zabieram ci auto. - Z lekkim wahaniem powiedziała figlarnie patrząc na twarz mężczyzny który ciągle był w niej zakochany. 
- To nic wezmę swego Mercedesa. - Tak właśnie John nazywał swego karosza którego coraz rzadziej ubierał we wspaniałe siodło które razem kupili w Texasie gdzie udali się na coroczne rodeo. Lubiła gdy John wracał z konnego objazdu ich rancza był wtedy taki ożywiony i podniecony. Po powrocie przytulał ją a zapach potu konia oraz jego własnego zniewalał ją, czuła wtedy, ze to jej mężczyzna. Mężczyzna którego nigdy nie zamieni na wyperfumowanego urzędnika z miasta.

Zastanowiła się czy zostawić go samego na pastwę pokus krążących wokół niego kobiet ale otrząsnęła się natychmiast z zadumy. Wierzyła mu bezgranicznie i nigdy nie zawiodła się na jego miłości. - Kupie w mieście jakiś prezent dla siostry. - Powiedziała co przyszło jej do głowy bo nie chciała rozmyślać o ewentualnych konsekwencjach jej wyjazdu.
- Tak, najlepiej w naszym sklepie. Takich pamiątek nie znajdziesz nigdzie indziej. - John nie umiał wyjść poza obręb znanego mu świata. Jedyny sklep w mieście zaspokajał wszystkie jego potrzeby. 
- Masz rację. - Mary nawet nie próbowała wtajemniczać męża, ze myślała o zupełnie innym prezencie niż on i o zupełnie innym miescie.

Razem szli w stronę auta rozmawiając o wszystkim tylko nie o podroży Mary ale gdy John otworzył drzwi pojazdu poczuła kręcenie w dołku. 
- Proszę zadbaj o Roberta. Aaa i nie zapomnij o moich dzikich ptakach. Karm je dobrze i nie strasz bo uciekną na zawsze.

„Och jesień już na całego” szepnęła Mary do siebie gdy na niebie pojawił się klucz kanadyjskich gęsi. Będzie miło razem posiedzieć wieczorami przed kominkiem. Mysli ciągle błądzily wokoł Johna a jedna wywołała głebokie westchnienie, krotkie cudowne zdanie "kocham i jestem kochana dlatego nie boję się w zyciu niczego".

Earthship-Taos

Czy Nowy Meksyk może oczarować i fascynować jak głosi napis powitalny przy przekraczaniu granicy z Colorado?

Przekonajmy się sami wjeżdżając w górzysto pustynny teren. Pierwsze mile nie nastrajają optymistycznie gdy dookoła preriowe trawy i ani żywej duszy na dwóch czy czterech nogach. 

Widoczne z daleka domy okazują się azylem biedy a widać to dopiero gdy widziany obiekt z daleka przybliżymy teleobiektywem. Nie pierwszy raz spotykam się z takim wizerunkiem dostatniego przecież mocarstwa, które nie rozpowszechnia zdjęć nędzy lub niedostatku. Prawdopodobnie nie usłyszę słów pochwały ale zdjęcia te są konieczne aby stanowiły przykład kontrastu z jakim spotykamy się codziennie.

 W takich miejscach jak to nic się nie dzieje i nie ma szans na zmianę. Zupełnie nieurodzajna ziemia składająca się z piasku na podłożu skalnym nie urodzi ani jednego owocu lub warzywa, nawet nie ma drzew aby dać strudzonemu wędrowcy schronienie w swym cieniu. Nie wyżywi się tutaj żadne domowe zwierzę bo zielona roślinność którą widać na zdjęciu jest mniej strawna niż kaktusy i bardziej od nich łykowata.

Wszędobylski obiektyw znalazł szczątki butelki po piwie świadczące o bezmyślności osoby opłakującej swoją ostatnią krowę porwaną przez UFO. Trudno nie uwierzyć, że alkohol otumania bo zamiast tłuc pojemnik gdy skończyła się jego cudownie działająca na zmysły zawartość można go wykorzystać w zupełnie inny i jakże pożyteczny sposób.

Zbliżając się do centrum białego szaleństwa w Nowym Meksyku nie liczyliśmy na jakieś zapierające dech w piersiach cuda. Chcieliśmy po prostu znaleźć się w Taos i na własne oczy zobaczyć jak tam jest. Niewielka odległość dzieląca nas od miasta okazała się w dwójnasób interesująca. Pół godziny od potłuczonej butelki po lewej stronie drogi zobaczyliśmy arcyciekawe budynki o kosmicznych kształtach i niektóre z nich przypominały bardziej współczesne ziemianki niż kaprys milionera. 
- Zatrzymaj się, zrobię zdjęcia. - Zahamowałam posłusznie na poboczu aby p. przymierzył się do ujęcia tego niecodziennego widoku. - Albo nie, wjedź tam. - Nie cierpię gdy mam zachowywać się jak marionetka; w lewo, w prawo, jedź, stój albo podjedź jeszcze dwa metry. 
- Gdzie? Mam wjechać na plac budowy, na prywatny teren? - Miałam lekkie opory ale uśmiechnięty p. rozwiał moje obawy ponaglając mnie ruchem ręki i słowami „najwyżej nas przepędzą a co sfotografuję w tym czasie to moje, jedź”.

Nikt nas nie złajał za wścibskie wciskanie się pomiędzy domy a wręcz przeciwnie, tambylcy zupełnie na nas nie zwracali uwagi pomimo tego, ze żadne z nas nie miało czapki niewidki i auto też. Nie będę opisywała zdjęć bo jest ich dostatecznie dużo aby wyrobić sobie pogląd na używane materiały i dziwaczny styl. Wspomnę jedynie, ze jest to część programu bardzo przemyślnych domów wykorzystujących materiały odpadkowe i nowoczesną technologię. Efekt niesamowity a jeżeli ktoś chciałby dowiedzieć się więcej to program ten nazywa się Earthship i jest realizowany w różnych częściach świata.

(247365) Dobre zdjecia.

  Robienie zdjęć to najłatwiejsza rzecz jaka przytrafiła się człowiekowi w 21 wieku. Nie dość, ze aparaty fotograficzne robią zdjęcia to dodatkowo jeszcze telefony i tablety. Niezbędnym dodatkiem do tych urządzeń jest ktoś kto zauważy coś wartego uwiecznienia i naciśnie spust migawki. Naciśnie spust migawki w odpowiednim momencie.
Gdy nie mamy pojęcia o fotografii lub sytuacja wymaga natychmiastowego reagowania to róbmy dużo zdjęć, dziesięć, dwadzieścia albo sto. Cyfrowa fotografia jest dobrodziejstwem zupełnie niedocenianym. Gdy robimy dużo zdjęć zwiększamy szanse na zrobienie (nawet przypadkowo) idealnego albo dobrego. Dzisiaj chciałbym opowiedzieć wam o tym, ze w konstruowaniu dobrego ujęcia istnieje bardzo łatwa w zastosowaniu zasada. Prosta i nadająca zdjęciu przestrzeni i dynamiki.

Tym razem zacznę od środka a nie od początku. Postarajmy się podzielić ekran na którym widzimy przyszłe zdjęcie lub pole widzenia przez wizjer, na trzy poziome i trzy pionowe części. Jeżeli wyraziłem się dostatecznie jasno to powinniście widzieć taki oto podział.

I tutaj środek dochodzi do głosu, przepraszam nie ma głosu bo jest martwy. Wystrzegajmy się umiejscowienia fotografowanego przedmiotu lub osoby tak aby znalazła się po środku zdjęcia. Poniżej zamieszczam dwa zdjęcia które obrazują moje niejasne pisanie. Gdy fotografowana osoba patrzy w naszą lewą (a swoją prawą) stronę to przesuńmy w kadrze fotografowaną osobę na prawo. Oto przykład poniżej.

Tutaj sylwetka jest przesunieta w prawo co powoduje iluzję przestrzeni ktorą ma jeszcze do pokonania biegnąca postać.

Ataner ma gdzie pojechać i jeszcze przez chwilę nie wyjedzie ze zdjecia.

 Gdy fotografujemy plener to zwróćcie uwagę na horyzont. Aby zdjęcie było dynamiczne to ustawmy horyzont na 1/3 od dołu gdy niebo jest atrakcyjne. Można horyzont umieścić na 2/3 od dołu gdy chcemy zaakcentować np. ładnie kwitnącą łąkę. W obydwu wyżej opisanych przypadkach gdy trafia nam się drzewo na pierwszym planie to niech będzie na lewej lub prawej, pionowej kresce.

nudno                  ciekawie

Klasyka! Przykład do naśladowania.

Tak więc chwila zastanowienia może przyniesć pożądany efekt w postaci zdjęcia ktorym możemy się pochwalić. To czy wasze zdjęcia bedą ciekawe zależy tylko od was i możecie lub nie stosować sie do przedstawionej zasady ale warto przynajmniej o niej wiedzieć.
Dziękuję Ataner za użyczenie swych zasobów fotograficznych. 
247365

Maślany rower.

Chciałoby się rzec „pierwsze koty za płoty” gdy w pierwszym dniu wakacji uzmysłowiliśmy sobie jacy jesteśmy ociężali fizycznie. W końcu nie ma się czemu dziwić, że formę zdobywa się regularnymi ćwiczeniami a jednorazowy zryw nie daje wyników. Chociaż padliśmy przed Wielkimi Wydmami w pokłonie uniżenia i pokorze to już następne dni były o wiele mniej uciążliwe. Mięśnie zaczęły wreszcie pracować i wielogodzinne pokonywanie skalistych i zdradliwych zboczy przychodziło nam już z mniejszym wysiłkiem. Nie chcę uprzedzać co będzie się działo w dalszym ciągu wakacyjnego serialu ale powrócę na chwilę do dnia dzisiejszego lub bardziej dokładnie powakacyjnego. Otóż świadoma swej chwilowej, fizycznej słabości postanowiłam szlifować formę na zapas, na kolejne zmagania z niespodziankami przygotowanymi przez p.. Aby nie dać się nabrać na teksty w stylu „to tylko parę kroków i zakrętów”, aby po godzinach marszu, skoków i wspinaczki paść na pysk.
Wyrosłam już ze skakanki a bieganie mnie nie rajcuje więc postanowiłam wzmocnić się na rowerze. Plan ten chodził mi po głowie przez dwa tygodnie ale pilnie strzegłam się aby nie uronić rąbka tajemnicy. Nadeszła wreszcie okazja. Podczas naszej wizyty w sklepie sportowym w celu rekonesansu ciuchów letnich na nasz jesienny wypad na krokodyle zagadnęłam tak zupełnie od niechcenia jak to kobiety tylko potrafią. 
- Na urodziny nie chcę kolejnego pierścionka z brylantem. Chcę rower. - Jeżeli spodziewałam się piorunującego efektu moich słow to nie pomyliłam się ani na jotę. p. gapił się na mnie jakbym przemieniła się w Meduzę. Szkoda, ze bez mego zagajenia nie wpatruje się we mnie tak intensywnie. Przebywaliśmy akurat w dość ekskluzywnym sklepie gdzie ceny są więcej niż ciut ponad przeciętne więc i ceny rowerów znajdujących się na podłodze i wieszakach są jakby z innej planety albo dla posiadaczy grubszych portfeli. Milczenie przedłużało się ambarasujaco ale postanowiłam czekać. Już w naszą stronę zmierzał pracownik aby pomóc nam, niezdecydowanym klientom, w wyborze gdy wreszcie p. przemówił. 
- Ale nie tu! Tutaj ceny rowerów zaczynają się od 1500 dolców i nie ma górnej granicy. 
- A gdzie? - Bingo! Ryba chwyciła przynętę, wystarczy zaciąć i powolutku wyciągnąć ją na brzeg. Teraz nie mogłam odpuścić, nie mogłam nawet być wdzięczna za zgodę bo każde moje wahanie spowodowałoby katastrofę rozważania tego pomysłu. 
- Jak już o urodzinach mowa to może coś sobie kup co ci się podoba. Zamiast brylantu. - Z pewną dozą dezaprobaty podpowiedział zamyślony p.. Więc kupiłam co mi się podobało i plastik aż piszczał w kasie przy płaceniu rachunku. Każde z nas miało kamienny wyraz twarzy i nie dało poznać drugiej połowie, że pierścionek z brylantem był bardzo tanią alternatywą.

W drodze do domy zahaczyliśmy o sklep wielobranżowy i zakupiliśmy dwa zamiast jednego roweru. Ten drugi był dla p. bo jego wiekowy Raleigh stoi w garażu u kolegi.
Mam "maślany" rower, klasyczną damkę z bagażnikiem i błotnikami, tak zwany; cruiser. Kolor tak mi przypadł do gustu, ze nie chciałam żadnego innego. Dodatkową atrakcją zakupu był fakt, że chłopski był tego samego modelu ale granatowy. Jeden do drugiego pasują jak my do siebie:)))

Od pierwszego dnia śmigamy zatem codziennie w parku oddalonym od nas zaledwie o 5 kilometrów albo po naszych wiejskich ulicach gdzie ruch kołowy z rzadka przeszkadza nam w rowerowej zabawie.
W „naszym” parku jest wspaniała ścieżka rowerowa po której również spacerują piesi ale w znikomej liczbie i nie ma zatorów na trasie.
Park jest duży i przestronny, jest w nim jezioro nad którym można przysiąść i odpocząć albo wędkować ze zmiennym szczęściem.
Pełni zapału wykonujemy 16 kilometrową pętlę aby powrócić do miejsca wyjazdu. Znów odkryłam radość z jazdy pośród łąk i drzew gdy wiatr chłodzi rozgrzane ciało. Radość z zaciśniętymi zębami, nie z wysiłku aby pokonać siłę ciążenia i nie paść na grunt bez tchu ale aby nie połknąć unoszących się i niewidocznych w cieniu owadów.

Schwinn Fifth Avenue

Początki nie były łatwe i konieczne przerwy wykorzystywaliśmy na chłodzenie stóp oraz relaks w stylu „nogi w górze”.

Razu pewnego posilając się w połowie trasy zobaczyłam rosnącą opodal jabłoń. Czy oczy mnie nie mylą? Poszłam sprawdzić i organoleptycznie stwierdziłam, ze jeść się da te darmowe i robaczywe dary natury. 

Z radości potrenowałam żonglerkę rajskimi owocami przypominającymi w smaku kosztele i jak na zdjęciu widać byłam gotowa sprowadzić na drogę grzechu aż trzech Adamów. Teraz grzeszne drzewo jest stałym punktem odpoczynku w naszych treningach i wybieram dwa okazałe jabłka aby jedno z nich wręczyc p..